Na koncertach muzycy skakali ze sceny, upijali się do nieprzytomności, pokazywali genitalia.
Rytuał Codzienności, Lollapalooza i rozpad Pod koniec roku 1989, zespół wszedł do studia by popracować nad trzecią płytą, ale z uwagi na zmęczenie, konflikty i nałogi muzyków, wysłano ich na urlop. Do nagrań powrócili na początku 1990 roku z tym samym producentem. Jednak atmosfera w zespole była fatalna. Prawie nigdy się nie zdarzyło aby w studio byli obecni wszyscy muzycy naraz. Tak wielkie były nieporozumienia. Dave Navarro twierdzi iż w jego pamięci „nagranie płyty nie trwało dłużej niż pięć minut”. Jednak po pięciu miesiącach trzecia płyta była gotowa.
Już pod koniec roku Ritual de lo Habitual, została wydana. Okładka znów przysporzyła kontrowersji, na tyle poważnych, że część płyt została ubrana w „Jane Condom” – czarną folię. Powodem tego, jak i licznych problemów w dystrybucji, były wizerunki Perry’ego, Casey Niccoli i Xioli Bleu – nagich i w aureolach. Przygotowano nawet alternatywną, białą okładkę, by uciszyć krytyczne i oburzone głosy.