istotny wkład w rozwój tej technologii mieli m.in. Nikola Tesla oraz Aleksandr Popow, którzy opracowali kluczowe komponenty urządzeń radiowych. thumb|Michał Wysokiński (SP1QE) w przy radiostacji krótkofalowej w 1939 r. W ślad za dalszymi eksperymentami Marconiego, prowadzonymi w latach 1900–1908, na całym świecie entuzjaści zaczęli prowadzić własne próby z nowym medium. Pierwsze łączności amatorskie opierały się na alfabecie Morse’a i wykorzystywały nadajniki iskrowe. Działalność tych pionierów radiofonii amatorskiej położyła fundamenty pod rozwój współczesnej międzynarodowej komunikacji radiowej, zarówno amatorskiej, jak i profesjonalnej.
Katastrofa Titanica w kwietniu 1912 roku unaoczniła pilną potrzebę uregulowania komunikacji bezprzewodowej, podczas której chaos w eterze i brak wcześniejszych regulacji utrudniły skuteczne przekazanie sygnałów ratunkowych. W odpowiedzi, jeszcze w tym samym roku, Kongres Stanów Zjednoczonych uchwalił Ustawę Radiową (). Była to pierwsza amerykańska ustawa federalna wprowadzająca obowiązek uzyskania licencji na prowadzenie stacji radiowych, uchwalona w reakcji na rosnące zakłócenia w komunikacji radiowej, przy czym katastrofa Titanica stała się bezpośrednim impulsem do jej przyjęcia. Regulacja ta m.in. ograniczyła dostępne dla radioamatorów pasma do fal o długości poniżej 200 metrów (tj.