roku życia (jako świadomie wierzących w Jezusa Chrystusa) najczęściej przez polanie wodą głowy możliwość wykluczenia grzeszników z gminy mennonickiej kolegialność wyrażająca się w możliwości wyboru pastorów przez wiernych całkowity zakaz noszenia i używania broni zakaz przysięgania na cokolwiek zakaz sprawowania wysokich urzędów thumb|Część mennonitów zgadzała się na zastępczą służbę wojskową. Na zdjęciu mennonici w armii Cesarstwa Rosyjskiego (1907) W Ameryce Północnej mennonici żyją np. w okolicach Kitchener i St. Jacobs w Ontario w Kanadzie.
Osadnictwo mennonickie na ziemiach polskich
W wyniku prześladowań część wspólnoty mennonickiej opuściła Holandię w 1555 i szukała przyjaznego miejsca do osiedlenia się w całej Europie.
W Polsce mennonici osiedlali się, między innymi, na Żuławach w Dolinie Dolnej Wisły oraz w Kazuniu koło Warszawy, na terenach dotychczas niezamieszkanych, dając początek tzw. kolonizacji olęderskiej. Byli pracowici, wykazywali się kunsztem w osuszaniu bagien. Ich gminy dzieliły się zasadniczo na flamandzkie i fryzyjskie.