Niepodległościowcy (od 1918) Litwa Środkowa (1920–1922) (od 1918) (od 1918) (od 1918) (od 1917) (1918–1921) (1917–1921) ZURL (1918–1919) Armenia (1918–1920) Górska Armenia (1921) (1918–1920) Zielony Klin (1917–1920) (1918–1919) Mołdawia (1917–1918) Zakaukazie (1918) Ałasz Orda (1917–1920) Północny Kaukaz (1917–1920)
Geneza thumb|Sztandar jednego z batalionów, Pawłodar 1922 thumb|Sztandar z napisem „Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się” Biali sformowali szereg armii oraz skłóconych z sobą ośrodków politycznych. Część zwolenników białych była monarchistami, wielu zwolennikami demokratycznej republiki, socjalistami. Najpoważniejsze siły białych to: Siły generała Jewgienija Millera na dalekiej północy europejskiej części państwa. Wspierane były przez aliantów zachodnich. Zostały ostatecznie rozbite w marcu 1920 r. Siły admirała Aleksandra Kołczaka, który zajął większą część Uralu i Syberii; Północno-zachodnia Armia generała Nikołaja Judenicza, która w październiku i listopadzie 1919 zagroziła Piotrogrodowi; Siły Zbrojne Południa Rosji dowodzone przez generałów Ławra Korniłowa (1918), Antona Denikina (1918–1920) i Piotra Wrangla (1920), które zajęły Donbas, Charków i doszły do Tuły, ale nie dotarły do Moskwy.