Dopiero udzielona Rzymianom pomoc ze strony floty Efezu zmusiła Aristonikosa do cofnięcia się w głąb lądu.
II okres – rewolucja socjalna W tej fazie wojna nabrała w pełni charakteru walki o wyzwolenie społeczne. Aristonikos oparł się przede wszystkim na biednych wieśniakach górzystej części kraju i na niewolnikach. Ich walka zwracała się przeciwko miastom, warstwom posiadającym i władzy centralnej – już rzymskiej. Powstańcy Aristonikosa chcieli wywalczyć sobie Heliopolis (gr. państwo Heliosa, państwo Słońca), które miało być państwem sprawiedliwości, braterstwa i równości, jak obiecywał im Aristonikos, i w związku z tym nazywali siebie Heliopolitanami. Walka socjalna była prowadzona z dużą zaciekłością z obu stron, przerażeni mieszkańcy miast i właściciele ziemscy szukali oparcia w Rzymie. Jakkolwiek 3 lata trwał opór powstańców, nie byli oni w stanie zwyciężyć w regularnej wojnie z Rzymem. W 130 p.n.e. Aristonikos został pobity przez wojska nowego konsula Marka Perpernę pod Stratonikają, następnie ujęty i wysłany do Rzymu, gdzie zginął uduszony w więzieniu. III okres – po śmierci Aristonikosa Powstańcy bronili się jeszcze i dopiero w 129 p.n.e. konsul Maniusz Akwiliusz, po ciężkich walkach w Karii i Myzji, zdołał spacyfikować kraj.