W 2024 Państwowe Muzeum Archeologiczne w Warszawie we współpracy z Wydziałem Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego zrealizowały badania archeologiczne na stanowisku. Zbadano osadę obronną datowaną na V–III w. p.n.e. i cmentarzysko datowane na IV w. p.n.e. Odkryto też starsze ślady obecności człowieka z VI–V w. p.n.e. Wśród artefaktów pozyskanych podczas wykopalisk znajdują się fragmenty ceramiki, szklane paciorki, przedmioty metalowe (z brązu), kamienne i krzemienne, ozdobne guzki, falery. Znaleziono zabytki związane z rybołówstwem, obróbka zboża i prawdopodobnie mleka. Ponad 70 artefaktów kultury lateńskiej, szczególnie naszyjniki i bransolety z charakterystycznym karbowanym zdobieniem, sugeruje obecność Celtów. Najcenniejszymi znaleziskami są zapinki wczesnolateńskie datowane na lata 350–260 p.n.e. Dzięki temu udało się potwierdzić chronologię osady. Odnaleziono również brązowy hełm celtycki z IV w. p.n.e. – drugie tego typu odkrycie na ziemiach polskich, co podkreśla wyjątkowość stanowiska nie tylko w skali kraju, ale i świata. Odsłonięto również pozostałości umocnień osady. Mogła stać się celem ataku najeźdźców (prawdopodobnie Wandalów) lub zostać spalona w wyniku pożaru. Określa się, że osada należała do kultury kurhanów zachodniobałtyjskich, jednak mieszkała tam również drużyna Celtów.