Także powrót do dachów krytych korą cyprysową nadawał całości charakterystyczny japoński charakter.
Jednym z obiektów zachowanych z tego okresu jest Pawilon Feniksa w buddyjskiej świątyni Byōdō-in w Uji koło Kioto.
Muromachi thumb|240px|Kinkaku-ji, Świątynia Złotego Pawilonu W okresie Muromachi (1338–1573) bogaty rozwój sztuk plastycznych, towarzyszących architekturze, a także osiągnięcia sztuki ogrodowej, doprowadziły do powstania nowego, swobodnego w swoim układzie stylu rezydencji mieszkaniowej. Jego charakterystyczne elementy to: tokonoma – mała alkowa o podwyższonym nieco poziomie podłogi, podkreślającym znaczenie tego miejsca, w którym umieszczano akcent plastyczny w postaci grafiki (kakemono) i ikebany; gō–tenjō – kasetonowy sufit, a także engawa – weranda obiegająca dom dookoła, którą możemy postrzegać w dwóch aspektach – jako element wewnętrzny i zewnętrzny, wskazujący na stosunek Japończyków do przestrzeni (przykład: Złoty i Srebrny Pawilon).