Japońscy władcy mieszkali zazwyczaj w swoich dworach na nizinach, do zamków przenosili się raczej na czas wojen, w które obfitowały wieki XV i XVI. Później, kiedy zapanował pokój pod rządami rodu Tokugawa, zamki pełniły swego rodzaju siedzibę władzy lokalnej.
Edo thumb|240px|Nikkō Tōshō-gū, brama Yōmeimon W okresie Edo (1603–1868), Japonia izolowała się od świata. W architekturze kontynuowano dotychczasowe zasady kompozycji, aczkolwiek uwidacznia się pewna biegunowość form. Z jednej strony bogate formy architektoniczne, przesycone jaskrawymi kolorami dekoracje wiążą się z wzorcami chińskimi (np. mauzoleum Tokugawy w Nikkō). Z drugiej strony skrajnie odmienny charakter ma np. cesarska willa Katsura w Kioto (powstała w latach 1620–1658) – lekkość drewnianej konstrukcji, czytelnej w swej modularności (budynek składa się z trzech głównych części przykrytych wspólnym dachem), całość usytuowana w pobliżu sadzawki w pięknym ogrodzie.