Od XIV wieku Bliżyce należały do parafii Lelów, położonej 6 km na północny wschód i leżały w granicach Korony Królestwa Polskiego. Mieszkańcy podlegali sądom królewskim i znajdowali się pod ochroną starostów, ich przedstawicielem był sołtys. W 1394 roku król polski Władysław Jagiełło nadał w Bliżycach sołectwo na prawie średzkim niejakiemu Bieńkowi, którego zobowiązał, aby w czasie wypraw wojennych stawiał się na zamku lelowskim z kuszą.
W połowie XV wieku wieś wymienił polski historyk Jan Długosz w swoim dziele Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis. Zanotował on, że dwór oraz miejscowa karczma dawały dziesięcinę kościołowi w Zrębicach.
W wieku XVI parafię, do której należała wieś, podzielono na staromiejską i lelowską, Bliżyce weszły w skład tej pierwszej. Miejscowość wymieniona została w historycznych dokumentach podatkowych. W 1564 roku mieszkało w niej 22 kmieci gospodarujących na 21 1/4 łanach i półłankach. Z czego z 18 łanów płacili po 18 groszy, a z 3 łanów sołtysich po 1 grzywnie. Obowiązkiem osiadłych na łanach sołtysich było świadczenie podwód zamkowych do 3 wsi. Dawali oni także 2 korce sepu z owsa z każdego łanu i płacili podymne lub stołowe, z każdego łanu po 2 kapłony, 1 ser i 10 jaj.