Już w połowie XV w. Bogucin był wyróżniającą się wsią, o czym świadczy istnienie tu dworu szlacheckiego. W 1453 r. dokonano delimitacji, czyli regulacji granic pomiędzy Bogucinem, Garbowem, Ługowem i Księżycami, by następnie po 14 latach podzielić tę ostatnią z miejscowości pomiędzy władców Bogucina i Garbowa.
Panowanie Szczekockich trwało aż do poł. XVII w. Wiele wskazuje na to, że to właśnie oni byli budowniczymi kolejnego dworu bogucińskiego, o sześciu izbach. Potem ich losy gubią się w losach innych rodzin władających dobrami w Bogucinie, Garbowie i okolicy. Są to głównie ziemiańskie rody Kossakowskich, Firlejów Broniewskich i Iżyckich. Za ich panowania bogucińskie dobra wypuszczano okresowo różnym, często spokrewnionym dzierżawcom – wśród nich znaleźli się m.in. Jan Głuski, Szymon Kawiecki, Stanisław Kłokocki, Daniel Kowalewski, Stanisław Szczucki, Stanisław Wyżycki.
Bogucin w XIX wieku W połowie XVII w. dobra Bogucin i Garbów znalazły się w dzierżawie Czartoryskich, a w 1875 r. obydwie wsie, rozwijające się dotąd równolegle, zostały sprzedane staroście tarnogórskiemu Michałowi Granowskiemu, postaci bardzo popularnej wśród miejscowej szlachty.