Wnętrze miało układ dwutraktowy. W parku w pobliżu dworu znajdowały się lodownia, piwnica ziemna i budynek letniej kuchni.
Podwórze gospodarcze znajdowało się na wschód od dworu i było założone na planie zbliżonym do kwadratu. Zabudowa otaczała je z trzech stron; część zachodnia pozostawała otwarta. Budynki gospodarcze były murowane z cegły lub kamienia i kryte dachami dwuspadowymi.
W 1910 roku w folwarku znajdowały się stajnie z końmi zaprzęgowymi i wierzchowymi oraz reproduktorami czystej krwi arabskiej i rasy oldenburskiej. W owczarni hodowlę owiec merynosów odmiany Negretti zastępowano odmianą Rambouillet. Zarodowa obora polskiego bydła czerwonego należała do Związku Hodowców Bydła Ziemi Łomżyńskiej. W oficynie działała ochronka dla dzieci pracowników folwarku.
W marcu 1911 roku gospodarstwo zwiedziło około 100 słuchaczy kursów rolniczych, których na granicy majątku przyjął Franciszek Wierzbicki. Uczestnicy podzielili się na dwie grupy i obejrzeli folwark.
Po II wojnie światowej w dawnej sali balowej dworu odbywały się wiejskie zabawy. Nie zrealizowano planów przeznaczenia budynku na ośrodek zdrowia lub szkołę. Do 1991 roku pozostały z niego jedynie fragmenty ścian, a cegłę z rozbiórki wykorzystano do budowy prywatnego domu.