Brodnica uzyskała lokację miejską przed 1418 rokiem, zdegradowana przed 1510 rokiemRobert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 22-23..
Pierwsze historyczne zapisy związane ze wsią pochodzą z dokumentów procesowych. W 1230 odnotowano świadka Czesława z Brodnicy, w 1247 Marcina, syna Czesława, a w 1366 Bogusława dziedzica brodnickiego. W 1301 Stampota, syn Czesława zwanego Brodnica, za zgodą swoich dzieci Mikołaja i Floriana oraz brata Świętomira sprzedał arcybiskupowi 1/3 dóbr Pątnów w powiecie konińskim, ponieważ arcybiskup wykupił go z niewoli w Koninie za 45 grzywien srebra.
W latach 1392-1410 właścicielem we wsi był Paszek z Brodnicy i z Krajkowa, który w latach 1392-1410 był chorążym kaliskim. W 1393 prowadząc spór sądowy za Świętomirem z Brodnicy miał okazać sądowi swoje dokumenty. W 1394 toczył spór z Wawrzyńcem Łódzkim z Będlewa o 60 grzywien. W latach 1394-1400 był w sporze z Piotrem Czepurskim o 50 grzywien. W 1397 toczył spór z Wawrzyńcem Łódzkim o długi żydowskie prawdopodobnie Świętomira z Brodnicy. W 1399 odnotowany został w kolejnym procesie z Dziersławem Taczanowskim o Klonowiec.