Lata 1811-1816 W kwietniu 1811 roku został wezwany do pełnienia służby publicznej. Został mianowany komendantem i organizatorem gwardii w departamencie kaliskim z zadaniem utworzenia batalionu gwardii w sile sześciu kompanii. Udało mu się utworzyć oddział, wyznaczyć instruktorów, umundurować itd. Gwardią dowodził około pół roku, ponieważ w listopadzie formacja została rozwiązana. Biernacki zwrócił się 23 marca 1812 do gen. Dąbrowskiego o powołanie w szeregi armii. 25 kwietnia otrzymał stanowisko komendanta placu w Piotrkowie i Toruniu, w którym spędził cały okres wojny. Został awansowany na pułkownika. Kiedy komenda w Toruniu przeszła w ręce francuskie, wyruszył do Kalisza, gdzie został dowódcą pospolitego ruszenia. Z kawalerią osłaniał miasto przed Rosjanami. W czasie starcia pospolitego ruszenia z Rosjanami pod Stawiszynem, Biernacki został ciężko ranny, otrzymując pchnięcie piką i 5 ran od szabli i został wzięty do niewoli. Nie brał już udziału w dalszych wojnach napoleońskich. Pod koniec 1814 gen. Dąbrowski wysłał go z misją do króla saskiego. W dniu 21 października 1816 otrzymał dymisję z prawem noszenia munduru.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gabriel Józef Alojzy Biernacki · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.