28, 30.

Był członkiem Zarządu Głównego Socjaldemokracji Królestwa Polskiego, później przywódcą i głównym – obok Róży Luksemburg – ideologiem SDKPiL. Redagował czasopisma „Czerwony Sztandar”, „Przegląd Socjalistyczny” oraz „Sprawę Robotniczą”.

Podczas rozłamu w SDKPiL na tle stosunku do kwestii narodowej oraz tego czy przywództwo w partii ma należeć do działaczy krajowych (Truszczyński – Zalewski), czy też zagranicznych (Luksemburg, Tyszka) Marchlewski zajmował stanowisko pośrednie, starając się pogodzić oba środowiska. Z jednej strony nie wziął udziału w III Zjeździe SDKPiL zwołanym przez władze krajowe, z drugiej jednak strony sprzeciwił się przejęciu kontroli nad partią przez Luksemburg w sytuacji rozbicia organizacji krajowej przez władze zaborczeNorbert Michta, Jan Sobczak: „Stanisław Trusiewicz – Zalewski (1871–1918)”, Elbląska Uczelnia Humanistyczno-Ekonomiczna 2004, ISBN 83-89113-03-1, s. 73, 83.. W lipcu 1903 roku wziął udział w IV Zjeździe SdKPiL w Berlinie, który został zwołany celem omówienia planów zjednoczenia SDKPiL z Socjaldemokratyczną Partią Robotniczą Rosji. Zjednoczeniowe plany zostały na Zjeździe odrzucone przez Różę Luksemburg ze względu na prezentowane przez rosyjskich socjaldemokratów prawo do samostanowienia narodów.