Zapewne wśród rzemieślników w Gołaszewie znajdowali się także: kowale, cieśle, kołodzieje, bartnicy oraz inni.
Po zjednoczeniu ziem przez ostatnich Piastów obszar powiatu, tym samym i Gołaszewo znalazło się w strefie przygranicznej. Stopniowe włączanie ziem mazowieckich w skład monarchii Jagiellonów spowodowało przywrócenie rangi trasy biegnącej z Brześcia przez Kowal do Gostynina i Warszawy. U schyłku omawianego okresu droga, zwana gościńcem warszawskim, prowadziła do Torunia przez: Patrowo, Baruchowo, Świątkowice, Rakutowo, Kowal i Gołaszewo. Przez Kowal biegł także trakt poprzeczny z Wielkopolski ku Wiśle przez Wolę Nakonowską, Kuźnice, Lubraniec, Brdów oraz inna trasa wiodąca przez Czerniewice, Wilkowiczki, Choceń i Izbicę.
W ówczesnych czasach granice powiatu kowalskiego od strony północno-zachodniej od Kowala opierały się o Gołaszewo, natomiast Łagiewniki i młyn na Diabełku znajdowały się w sąsiednim powiecie brzeskim i należały do parafii w Kruszynie. W zasadzie była to wewnętrzna granica województwa brzeskokujawskiego i wytyczały ją miejscowości: Gołaszewo, Wola Nakonowska, Wikowice, Wilkowiczki, Szczutkowo, Łagiewniki, Diabełek, Nakonowo, Kuźnice i Śmiłowice. Najstarszy wykaz parafii diecezji włocławskiej, pochodzący z lat 1325–1327, wymienia parafię w Kowalu, do której należało także Gołaszewo.