Po śmierci swojego przywódcy powstanie szybko załamało się, droga do podboju całego półwyspu stanęła przez Rzymianami otworem. Celtyberowie otrzymali od Rzymian wyznaczone przez nich ziemie, na których mieli się osiedlić. Do końca walczyło jednak miasto Numancja, które nie poddało się po śmierci Wiriatusa. W roku 134 p.n.e. Scypion Afrykański Młodszy objął dowodzenie nad 60-tysięczną armią w Hiszpanii i rok później po 9-miesięcznym oblężeniu zdobył bronione przez 8 000 Numantyjczyków miasto. Pojmaną ludność nakazał zabić lub sprzedać w niewolę a miasto doszczętnie zburzyć. Tym samym trwająca 10 lat wojna z Numantyjczykami dobiegła końca.
Po zwycięstwie Rzymian w wojnie numantyjskiej panowanie nad całym półwyspem poza Asturią i Kantabrią stało się faktem. Te dwie prowincje zostały zdobyte w latach 29-19 p.n.e. w czasie wojny kantabryjskiej. W prowincjach portugalskich dochodziło jednak stale do niepokojów i dopiero Juliuszowi Cezarowi udało się w roku 60 p.n.e. złamać ostatni opór plemion zamieszkujących Portugalię.
Najważniejsze wydarzenia wojny numantyjskiej 143-133 p.n.e. 143 p.n.e. bitwa pod Baeculą 141 p.n.e. bitwa pod Termancją 133 p.n.e. Zdobycie Numancji
Bibliografia A. Schulten, Geschichte von Numantia, Munch 1933
Numantyjska Numancja