W 1239 roku zostali podbici w trakcie wyprawy z udziałem księcia Ottona z Brunszwiku.
Dobrocin znalazł się w diecezji pomezańskiej, utworzonej 28 lipca 1243 roku decyzją legata papieskiego Wilhelma z Modeny i zatwierdzonej przez papieża Innocentego IV 30 lipca 1243 roku, pozostając jej częścią do 1525 roku.
Na mocy układu w Dzierzgoniu z 1249 roku tereny aż po rzekę Pasłękę stały się częścią państwa zakonnego. Późniejszy rejon morąski podlegał komturom w Elblągu.
Pogezanie brali udział w obu wielkich powstaniach pruskich oraz w wywołanym przez siebie powstaniu w 1276 roku, po którym przestali istnieć w wyniku represji krzyżackich, kiedy to plemię z wyjątkiem nielicznych, którzy schronili się na Litwie w okolicach zamku Grodno, zostało wybite lub wzięte do niewoli. Po zdławieniu wielkiego powstania Prusów (1260–1274) obszar Pogezanii stał się miejscem ożywionej działalności kolonizacyjnej zakonu, w wyniku której jego większość znalazła się w obrębie komturii elbląskiej.