Łowcy kultury Lyngby wzięli udział w tworzeniu kultury świderskiej (ok. 10 600 lat p.n.e. – 9 600 lat p.n.e.), również obecnej na terytorium północno-wschodniej Polski. Zwierzęciem dominującym był wtedy renifer, który przetrwał na tym obszarze do początku okresu borealnego (ok. 7 000 lat p.n.e.). Później tereny te były miejscem zamieszkania przedstawicieli kultury kundajskiej (ok. 8 500 lat p.n.e. – 5 000 lat p.n.e.), kultury janisławickiej (ok. 6 000 lat p.n.e. – 5 000 lat p.n.e.), kultury pucharów lejkowatych (TRB) (ok. 4 300 lat p.n.e. – 2 800 lat p.n.e.), kultury amfor kulistych (ok. 3 100 lat p.n.e. – 2 600 lat p.n.e.), kultury ceramiki sznurowej (ok. 3 000 lat p.n.e. – 2 350 lat p.n.e.) i wreszcie, w świetle najnowszych badań, były w zasięgu kultury pucharów dzwonowatych (ok. 2 800 lat p.n.e. – 1 800 lat p.n.e.). Przez cały okres neolitu na terenach Polski północno-wschodniej przetrwała gospodarka zbieracko-łowiecko-rybacka – jedyną istotną innowacją było wprowadzenie ceramiki i pojawienie się kamiennych narzędzi gładzonych. Istnieje przypuszczenie, że w czasie eneolitu tereny te penetrowały niewielkie grupy ludności z tzw. strefy leśnej, np.