Konstancja Zofia z Czartoryskich Poniatowska (ur. 19 lutego 1695 w Warszawie, zm. 27 października 1759 w Malczycach) – polska arystokratka, starsza córka Kazimierza Czartoryskiego i Izabeli Elżbiety Morsztyn. Matka króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego.
Życiorys 16 września 1720 w kościele św. Jana w Warszawie poślubiła Stanisława Poniatowskiego. Z małżeństwa Konstancji i Stanisława pochodziło dziewięcioro dzieci: Kazimierz, podkomorzy koronny, Franciszek, kanonik i proboszcz katedry krakowskiej, Aleksander, adiutant księcia Karola Lotaryńskiego, Ludwika Maria, żona Jana Jakuba Zamoyskiego, Izabella, żona Jana Klemensa Branickiego, a po jego śmierci Andrzeja Mokronowskiego, Stanisław August, król Polski, Teodor Feliks, zmarły w dzieciństwie, Andrzej, feldmarszałek austriacki, Michał Jerzy, ostatni prymas Polski przed rozbiorami.
Konstancja Poniatowska opisywana była jako osoba niezwykle inteligentna i ambitna, lecz zarazem cechowała ją religijność granicząca z dewocją. Najprawdopodobniej to za jej przyczyną jej drugi syn Franciszek został w młodym wieku przeznaczony do stanu duchownego wysłany do seminariumK. Zienkowska, Stanisław August Poniatowski, Wrocław 2004, ss. 9–10..