osadzono tu 16 „polnischen Colonisten Familien”, a liczba gospodarstw tym samym wzrosła do 36. Koloniści, reemigranci z Polski, otrzymali po 30 mórg ziemi uprawnej, 12 mórg łąk i jednomorgowy ogród, a także darmowe drewno do budowy zagród i 3 lata wolnizny, po upływie której mieli płacić kamerze po 20 talarów dzierżawy. Grunty wsi obejmowały 1548 mórg, było tu wówczas 50 owiec, 4 woły i 2 konie. Ponadto mieszkało tu dwóch pasterzy i bakałarz. W 1784 r. liczba ludności wynosiła 369 osób. W roku 1797 wybudowano pierwszy szachulcowy kościół, a po jego spaleniu się, postawiono w 1896 r. nowy, istniejący do dziś. W 1861 r. wieś liczyła już 117 domów i 848 ludzi, w tym 3 Żydów, w 1925 ludność zmniejszyła się do 685 osób, a w 1933r. – do 667. grunty wsi obejmowały 2901 ha. Przed II wojną światową działało we wsi niemieckie schronisko młodzieżowe Jugendherberge. Podczas wojny, ze względu na specyficzny klimat, schronisko to przekształcono w sanatorium leczenia chorób górnych dróg oddechowych dla oficerów Luftwaffe. Po wojnie rozebrane.