Hieroglify były kute w kamieniu, formowane w tynku (sztukaterie), malowane na tynku, ryte na drewnianych tablicach i ceramice oraz grawerowane na ozdobach z jadeitu, muszli i kości.
Drugą grupą źródeł są dokumenty napisane w języku Majów alfabetem łacińskim w epoce kolonialnej. Obejmują one księgi religijne (Popol Vuh, Chilam Balam), wykorzystywane do sprawowania rytuałów dawnej wiary (często w tajemnicy przed władzami świeckimi i kościelnymi), kroniki historyczne (Anales de los Cakchiqueles) i genealogie, uzasadniające prawa indiańskiej arystokracji do ziem w obliczu korony hiszpańskiej (Título de Totonicapán).
Za trzeci typ źródeł należy uznać relacje hiszpańskich konkwistadorów i duchownych, prowadzących ewangelizację podbitych ludów Mezoameryki (Relación de las cosas de Yucatán biskupa Diego de Landa), a także sporządzone przez kolonizatorów słowniki języków tubylczych (Diccionario de Motul).
Czwartym rodzajem źródeł są podania współczesnych Majów, ich folklor, który przechowuje część dawnych wierzeń, a nawet prekolumbijskie systemy kalendarzowe.