thumb|„Zbiór potrzebniejszych wiadomości”. Encyklopedia Ignacego Krasickiego z 1781 roku. Polskie encyklopedie ogólne (także uniwersalne bądź powszechne) – wydawnictwa informacyjne, których treść zawiera ogół wiadomości ze wszystkich dziedzin wiedzy, wydawane na terenie Polski lub za granicą w języku polskim.

Geneza W średniowieczu w południowej i zachodniej Europie popularne były małe manuskrypty encyklopedii i słowników moralnych, zawierające w porządku alfabetycznym cytaty z Biblii czy z dzieł Ojców Kościoła. W XIV wieku rękopisy te, tłumaczone na język polski, pojawiły się także w Polsce. Do najstarszych znanych dzieł o podobnym charakterze należy Ułamek starożytnego kazania o małżeństwie, znaleziony przez Zygmunta Glogera w bibliotece tykocińskiej w 1873 roku. Wbrew nazwie manuskrypt ten jest rodzajem encyklopedii, w której hasła-cytaty, napisane czerwoną farbą, są rozpoczynane od imienia autora cytatów, bądź słów Jeden uczennik (uczony) mówi tako.

W Polsce wychodziły również drukiem różnego rodzaju dykcjonarze, kompendia, zielniki oraz herbarze mające najczęściej układ tematyczny oraz hasłowe uszeregowanie zawartości grupujące informacje z różnych dziedzin wiedzy.

Encyklopedie ogólne w XVII–XVIII wieku