Przez następne lata Ludwik wielokrotnie zmieniał miejsce pobytu. Z Werony udał się do Riegel am Kaiserstuhl, stamtąd do Blankenburg (Harz). Następnie udał się do Mitawy (Kurlandia). Przebywał również w Kłajpedzie, Warszawie (w latach 1801–1804, jako hrabia de Lille, mieszkał w domu Wasilewskiego przy Krakowskim Przedmieściu nr 372, później w pałacu Kazanowskich, a latem w Białym Domku w Łazienkach), Białymstoku (w pałacu Branickich), Grodnie, Kalmarze, Sztokholmie, Gosfield (w hrabstwie Essex), Hartwell i Gandawie.
I Restauracja mały|300x300px|Ludwik XVIII podnosi Francję z ruin – Louis-Philippe Crépin, 1814 mały|Ludwik XVIII w 1814 roku Los uśmiechnął się do Ludwika dopiero w 1814 r. Dwa lata wcześniej Napoleon poniósł klęskę w Rosji, tracąc większość armii. Antynapoleońska koalicja rosła w siłę, a w 1814 r. działania wojenne toczyły się już na terytorium Francji. Napoleon abdykował 6 kwietnia 1814 r. Zgodnie z zasadą legitymizmu zwycięzcy przywrócili tron Ludwikowi, od teraz Ludwikowi XVIII. Doszło tym samym do nietuzinkowej sytuacji: Król z większym numerem niż wcześniejszy o tym samym imieniu był starszy od poprzednika. Nie doszło jednak do większych czystek w administracji – większość urzędników napoleońskich pozostała na swoich stanowiskach. Nie doszło również do niszczenia budowli powstałych w okresie napoleońskim.