Maria Antonina jednocześnie była zachwycona, bo wydawało jej się, że oto spełniło się przeznaczenie i napisała do matki, cesarzowej Marii Teresy: „Chociaż Bóg zrządził, że urodziłam się w randze, jaką teraz mam, nie mogę nie zdumiewać się wyborem Opatrzności, za której sprawą ja, najmłodsze z twoich dzieci, zostałam wybrana na królową najwspanialszego królestwa Europy”.
Miała opinię kobiety próżnej, ekstrawaganckiej i frywolnej. Oskarżano ją również o rozwiązłość seksualną. Pamflety przypisywały jej związki zarówno z wieloma mężczyznami, jak i kobietami. Plotki tego typu dotyczyły jej pierwszej przyjaciółki, księżniczki Lamballe, a także późniejszej – pani de Polignac. Z powodu spekulacji, gdy w 1778 roku, po ośmiu latach małżeństwa, królowa zaszła w pierwszą ciążę, sugerowano różnych ojców, w tym szwedzkiego hrabiego Axla Fersena, a także królewskiego brata Karola, hrabiego d’Artois, który prawdopodobnie miał coś wspólnego z rozpowszechnianiem tych nowinek. Co do drugiego dziecka, również posypały się teorie ojcostwa.
Kryzys wizerunkowy i „afera naszyjnikowa“
thumb|left|200px|Maria Antonina (1775)