Jest uznawany za obrońcę wolności słowa i tolerancji dla różnych światopoglądów.

W roku 1762 zaangażował się w obronę Jeana Calasa, protestanta skazanego w Tuluzie na śmierć w męczarniach za domniemane zamordowanie własnego syna, który przeszedł na katolicyzm, pomimo tego, że dowody wskazywały na samobójstwo. Oburzony wyrokiem pisarz, uznał sprawę Calasa za przykład fanatyzmu religijnego i podjął działania na rzecz unieważnienia wyroku i wsparcia rodziny zmarłego. Zebrał grono wpływowych osobistości, które zaczęły nagłaśniać "aferę Calasa". Poprzez swojego przyjaciela Charlesa-Augustina d'Argentala poinformował o sprawie księcia Étienne-François de Choiseul, a wkrótce w sprawę zaangażowały się takie postacie jak Jean Le Rond d’Alembert, Aimar Nicholaï czy Madame Pompadour. Wdowa Calas przyjechała do Paryża, gdzie spotkała się z życzliwym przyjęciem w towarzystwie. Nagłaśnianie sprawy wspomagała szeroka działalność publicystyczna. Do Voltaira (który opublikował na ten temat Traktat o tolerancji, Sur la tolérance, 1763) dołączyli inni twórcy. W wyniku tych starań 4 czerwca 1764 roku Rada Królewska uchyliła wyrok parlamentu w Tuluzie. 9 marca 1765 roku Calas został oficjalnie uznany za niewinnego.