Poniższe dyrektywy zapobiegają próbie dołączenie tego samego pliku więcej niż jeden raz: #ifndef _RNM_HPP #define _RNM_HPP ... #endif preprocesor sprawdza, czy została już zdefiniowania etykieta _RNM_HPP, jeżeli nie, to zostaje ona zainicjowana i treść całego modułu jest dołączana do programu – przy następnej próbie dołączenia tego pliku preprocesor będzie znał etykietę _RNM_HPP, więc ominie (nie dołączy) instrukcje pomiędzy #ifndef _RNM_HPP a #endif.
W przypadku niektórych kompilatorów C++ (np. Microsoft Visual C++) instrukcja #pragma once może być użyta do zapobiegania wielokrotnego dołączania pliku – nie wchodzi ona jednak w skład ISO C++ i jest odradzana.
Niektóre pliki nagłówkowe, głównie dotyczące modułów standardowych, są bezpośrednio dostarczone z kompilatorem i umożliwiają łatwe posługiwanie się podstawowymi funkcjami takimi jak obsługa urządzeń wejścia/wyjścia czy bardziej zaawansowane funkcje matematycznne.
Pliki nagłówkowe z C używane w programach C++ Zgodnie z ISO C++, standardowe pliki nagłówkowe o rozszerzeniu „h”, w programach napisanych w C++, mogą być dołączane na dwa możliwe sposoby: #include <cNAZWAPLIKU> #include "cNAZWAPLIKU" gdzie NAZWAPLIKU jest nazwą bez rozszerzenia – przykładowo, podczas gdy w C używa się #include <stdio.h>, w C++ należy użyć zapisu #include <cstdio>.
Kategoria:Programowanie komputerów
fr:Bibliothèque standard de C#Les en-têtes de la bibliothèque C ISO