Historia Miejscowość historycznie należała do Wielkopolski. Pierwotnie była wsią szlachecką własnością polskiej szlachty z rodu Wolkow, Doberschwycz, Grimbarków, Grochowskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Zaydliczów Czarmyślskich, Goruńskich, Pieskowskich, Hersztopskich. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim. W 1493 miejscowość znajdowała się w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1453 była siedzibą własnej parafii. W 1580 leżała w parafii Goruńsko.
Pierwszy zachowany zapis historyczny o wsi pochodzi z 1412 i odnotował, że Jenczy, czyli Jan Wolków z Grochowa i Trzemeszna Lubuskiego toczył procesy majątkowe z Piotrem Tarchałą starostą międzyrzeckim o 70 kóp, a z Wojtkiem z Gorzycy koło Międzyrzecza o 80 grzywien.
W latach 1422-1423 notowany był Herman Wolcow z Grochowa, który w procesie majątkowym o połowę wsi Grochów prowadzonym z Dorotą z Grochowa dowodził, że jego ojciec, a potem on posiadali spokojnie swoją część tej wsi przez 30 lat. W latach 1422-1424 odnotowano Dorotę z Grochowa.