W roku 1945 pałac został znacjonalizowany na mocy dekretu o reformie rolnej – rodzina Bonieckich odzyskała go w 2005 roku. W latach 70.-90. XX wieku gospodarzem terenu był Instytut Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk.

Pałac jest budową barokowo-klasycystyczną, otoczoną rozległym parkiem krajobrazowym założonym przez Michała Stadnickiego i jego drugą żonę Mariannę z d. Chełmicką. Z projektem parku kojarzy się również Edmunda Jankowskiego, oraz Longina Majdeckiego, który rewaloryzował park w latach 70. XX wieku. Murowany z cegły i otynkowany, pałac postawiony został na planie prostokąta z dwoma ryzalitami pośrodku elewacji wzdłużnych, głęboko podpiwniczony, od frontu dwu, a od ogrodu trzykondygnacyjny, z dachem wysokim, czterospadowym, nad ryzalitami wielopołaciowy, kryty blachą. Elewacje dłuższe dziewięcioosiowe, boczne czteroosiowe. Układ wnętrz dwutraktowy z klatkami schodowymi w częściach skrajnych między traktami. Na pierwszym piętrze między traktami korytarz. Na parterze na osi sień, za nią w trakcie ogrodowym, sala balowa na planie zbliżonym do owalu a z niej wyjście na taras wsparty na arkadach w formie serliany. Wokół pałacu znajduje się bardzo dobrze zachowany drzewostan parkowy z pomnikowymi okazami drzew, który tarasowo opada w stronę doliny Pilicy.