Wieś odnotowały również historyczne spisy podatkowe. W 1510 Jan Żegrowski posiadał 3 łany opuszczone we wsi, które były uprawiane. Były to m.in. dwa łany zwane Pirzchalinskimi (po Mikołaju Pierzchale odnotowanym w 1479). Kolejnym właścicielem był Jan Grunowski posiadający 4,5 łana osiadłego oraz 2,5 łana opuszczonego, nie uprawianego, 4 łany folwarczne, wiatrak, trzy stawy. W 1513 właścicielami we wsi byli bracia Michał duchowny oraz Jan. W 1530 miał miejsce pobór podatków od 4 łanów oraz karczma. W 1559 podzielono wieś pomiędzy Macieja Grunowskiego oraz Marcina Goniębickiego dzięki czemu zachował się opis wsi. Grunowski otrzymał płosę roli pod dworem, a Goniębicki otrzymał pozostałe błota i łąki, dwie płosy roli z siedliskami, na jednej stały budynki i ciągnęła się ona od skotnic do granicy z Goniębicami, a druga od skotnic do granicy z Grunowem. Goniębicki otrzymał prawo przeganiania bydła i wożenia siana przez groblę biegnącą przez grunty Grunowskiego. W 1563 miał miejsce pobór podatków od Marcina Goniębickiego, który zapłacił od 3 łanów. Z kolei Maciej Grunowski zapłacił od 2 i 1/4 łana, karczmy dziedzicznej, wiatraka dziedzicznego oraz od 4 komorników. Stefan Wilkowski zapłacił od jednego łana oraz wiatraka dziedzicznego. W 1564 Stefan Wilkowski posiadał 3,5 łana we wsi.