Pierwszy zapis o wsi datowany jest na 1296 i pochodzi z dokumentu króla polskiego Przemysła II, który w przywileju immunitetowym potwierdził benedyktynom lubińskim posiadanie wsi Wonieść wraz z jeziorem Wonieść. Odnotowano w nim ludzi ze wsi Gryżyna i Osiek, którzy nie mieli prawa łowić w tym jeziorze ryb ponieważ należało ono do opactwa lubińskiego. Według wzmianki z 1408 około 1327 sędzia poznański Wojsław z Gryżyny otrzymał na określony czas od opata benedyktynów lubińskich Pawła prawo do łowienia małymi sieciami w jeziorze Wonieść koło wsi Wonieść.

W latach 1275–1300 z granitowych polnych kamieni wymurowano jednonawowy kościół św. Marcina położony jeden kilometr poza wsią. Przy tym kościele jeszcze w XIX w. był kopiec, na którym dawniej wznosił się dwór obronny. Miejsce to w 1554 roku nazywano Starą Wsią. Kościół oraz dwór nie dotrwał do naszych czasów.