W 1514 kapelan katedry poznańskiej zgodził się na zmniejszenie czynszu z Gryżyny z 3,5 grzywny na 3 wiardunki rocznie z powodu spustoszenia wsi.
W 1539 Wawrzyniec opat lubiński pozwał Jana Gostyńskiego dziedzica gryżyńskiego o to, że kazał kmieciom z Gryżyna łowić ryby w jeziorze należącym do wsi Wonieść. Opactwo obliczyło szkody na 20 grzywien, sędziowie potwierdzili, że jezioro woneskie należy do klasztoru lubińskiego. W 1553 Benedykt Staręski właściciel w Gryzynie prowadził spór z Gostyńskimi dowodząc, że dziedzina zwana „Bunino” nie jest osobną wsią, lecz częścią Gryżyny i leży w jej granicach w wyniku czego miała miejsce kolejna sprawa sądowa o granice posiadłości.
Wieś odnotowano w historycznych rejestrach poborowych. W 1530 miał miejsce pobór z Gryżyny od 3 łanów. W 1563 pobrano podatki z ze wsi od 4 łanów, 3 komorników, rzemieślnika, karczmy dorocznej, wiatraka dorocznego, młyna wodnego dorocznego o dwóch kołach walnych. W 1564 w Gryżynie odnotowano 3,5 łana. W 1581 pobór odbył się od 5 i 1/4 łana, 6 zagrodników, 4 komorników, 3 rzemieślników, owczarza owypasającego 15 owiec, młyna walnego o 2 kołach.