Takimi latami były 1363, 1415 i 1467, ale w żadnym z nich Quetzalcoatl się nie pojawił. Następnym rokiem jednej trzciny miał być 1519. Montezuma i jego rada nie byli pewni, w jaki sposób bóg powróci, ale zgadywali, że skoro popłynął tratwą na wschód, to przybędzie na jakimś statku również z tamtego kierunku. Na dziesięć lat przed przybyciem hiszpańskich konkwistadorów zauważono osiem znaków, które pojawiły się w Tenochtitlánie: Pojawienie się na niebie komety w ciągu dnia. Pojawienie się na nocnym niebie słupa ognia. Pożar w świątyni Huitzilopochtli. Uderzenie pioruna w świątynię w Tzonmolco. Wielka powódź w Tenochtitlánie. Wielogłowi przybysze widziani w stolicy. Lament kobiecy unoszący się nad miastem. Złapanie przez kapłanów dziwnego ptaka, w którego lustrzanych oczach Montezuma miał ujrzeć lądowanie brodatych ludzi. Znaki te odnotował franciszkański misjonarz Bernardino de Sahagún (1499-1590), a zapowiadały one, według Azteków, nadchodzącą klęskę.