Sezon 1973 był jego ostatnim. Jak ujawnił po latach, decyzję o zakończeniu kariery podjął już na początku roku – czuł się przytłoczony intensywnością życia, nieobecnością w domu i stratą przyjaciół (jego żona Helen naliczyła 57 znajomych kierowców, którzy zginęli w czasie jego kariery). Mimo to Stewart wygrał w RPA, Belgii, Monako i Holandii. Swój ostatni, rekordowy 27. triumf odniósł na Nürburgringu, zapewniając Tyrrellowi dublet. Po śmiertelnym wypadku Ceverta w kwalifikacjach do GP USA Stewart zrezygnował z ostatniego startu w karierze, opuszczając swój setny wyścig. Tytuł mistrzowski miał już zapewniony po Grand Prix Włoch, gdzie po wymianie przebitej opony przebił się z 20. na 4. miejsce.
Właściciel zespołu W 1997 roku Stewart powrócił do Formuły 1 jako właściciel zespołu Stewart Grand Prix, który prowadził wspólnie z synem, Paulem. Nowy zespół powstał na bazie istniejącego wcześniej zespołu Paul Stewart Racing, startującego w niższych seriach wyścigowych. Stewart GP był oficjalnym zespołem fabrycznym Forda i zadebiutował w Grand Prix Australii 1997. Już w swoim pierwszym sezonie zespół odniósł częściowy sukces – w deszczowym Grand Prix Monako Rubens Barrichello zajął drugie miejsce, co było jedynym podium zespołu w tamtym roku. Sezon 1998 okazał się jednak mniej udany – kierowcy nie zdobyli żadnego podium, a dorobek punktowy był skromny.