Isaac Manuel Francisco Albéniz (ur. 29 maja 1860 w Camprodon, zm. 18 maja 1909 w Cambo-les-Bains) – hiszpański kompozytor i pianista. Jedna z najważniejszych postaci w historii muzyki hiszpańskiej. Kompozytor, który w największym stopniu – obok Enrique Granadosa czy w mniejszym stopniu Manuela de Falli – przyczynił się do wykreowania kompozytorskiej i pianistycznej hiszpańskiej szkoły narodowej.
Życiorys Albéniz rozpoczął naukę gry na fortepianie pod okiem starszej siostry w wieku trzech lat. Był genialnym dzieckiem: w wieku czterech lat wystąpił jako pianista w Teatro Romea w Barcelonie, gdzie jego występ oceniono jako nieprawdopodobny. Od 1865 brał lekcję gry na fortepianie u Narciso Oliveras. W 1867 wyjechał z matką do Paryża, gdzie został przychylnie przyjęty przez Antonina Marmontela, wybitnego kompozytora i profesora klasy fortepianu Konserwatorium Paryskiego. Uznano jednak, że Albéniz jest zbyt młody, by brać udział w kursach. W 1868 odbył pod opieką ojca tournée po Katalonii. W wieku dziewięciu lat, w 1869 roku, po przeprowadzce rodziny do Madrytu, rozpoczął konserwatoryjne studia muzyczne. W 1870 uciekł jednak z domu do Escorial. Dawał koncerty w miastach Kastylii, by w końcu, okradziony podczas podróży z bagażu, wrócić do domu. W wieku dwunastu lat uciekł z domu po raz kolejny. Dawał koncerty w Andaluzji.