Feliksa Magdalena Maria Franciszka Kozłowska (ur. 27 maja 1862 w Wielicznej w powiecie węgrowskim, zm. 23 sierpnia 1921 w Płocku) – założycielka i duchowa opiekunka mariawityzmu, przez wyznawców nazywana Mateczką, uznawana za świętą w Kościołach mariawickich. Początkowo zakonnica rzymskokatolicka, założycielka Zgromadzenia Sióstr Mariawitek Nieustającej Adoracji Ubłagania (początkowo funkcjonującego pod nazwą ukrytego Zgromadzenia Sióstr Ubogich św. Klary). Założycielka Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów, mistyczka, w opinii mariawitów przekazała Kościołowi objawienie zawarte w Dziele Wielkiego Miłosierdzia, nieuznanym przez Kościół rzymskokatolicki. 5 grudnia 1906 r. imiennie ekskomunikowana przez papieża Piusa X.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodziła się w rodzinie rzymskokatolickiej, jej rodzicami byli Jakub Kozłowski herbu Nałęcz oraz Anna z Olszewskich, wywodzący się ze zubożałej szlachty polskiej. Ojciec był pełnomocnikiem właścicieli majątku w Stoczku Węgrowskim i pracował jednocześnie jako nadleśniczy w ich dobrach w Wielicznej. Została ochrzczona 19 czerwca 1862 r. w kościele parafialnym w StoczkuStanisław Rybak: Mariawityzm. Dzieje i współczesność, Warszawa 2011, s. 14..