Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. W październiku 1831 na ziemi prudnickiej rozpoczęła się epidemia cholery. Od października do listopada pochłonęła ona 3 mieszkańców Łowkowic. Wieś posiadała swoją własną pieczęć, która przedstawiała w polu od prawej kłosy zboża, gwiazdę sześcioramienną i sierp w słup, a w otoku napis: KOMMORNICK GRAEFEL: G: / NEYSTAETER CREYS (). 1 maja 1874 miejscowość weszła w skład gminy Dobra w powiecie prudnickim, rejencji opolskiej.
Według spisu ludności z 1 grudnia 1910, na 657 mieszkańców Komornik 64 posługiwało się językiem niemieckim, 538 językiem polskim, a 55 było dwujęzycznych. W 1921 w zasięgu plebiscytu na Górnym Śląsku znalazła się tylko część powiatu prudnickiego. Komorniki znalazły się po stronie wschodniej, w obszarze objętym plebiscytem.
W okresie II wojny światowej w Komornikach pracowali robotnicy przymusowi z Polski, m.in. z miejscowości: Będzin, Andrychów i Sosnowiec. Od marca do maja 1945 powiat prudnicki znajdował się pod kontrolą radzieckiej komendantury wojskowej. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim.