Nazwę Grand Prix zaadaptowano z francuskojęzycznej nazwy konkursu Le Grand-Prix Eurovision de la Chanson Européenne. Grand Prix zastąpiono francuskim słowem Concours (konkurs). Nazwę Eurowizja wymyślił w 1951 George Campey, używając zwrotu w artykule dla brytyjskiej gazety „Evening Standard”, w którym opisywał działalność europejskich telewizji. Mimo że „Eurowizja” to międzynarodowa sieć telewizyjna informująca o wielu muzycznych i sportowych programach organizowanych przez EBU, to nazwa kojarzona jest najbardziej z konkursem piosenki.
Format konkursu thumb|Publiczność Konkursu Piosenki Eurowizji 2012 Do udziału w Konkursie Piosenki Eurowizji może zgłosić się nadawca publiczny z każdego państwa, które jest pełnoprawnym członkiem EBU. Do konkursu można zgłosić jeden oryginalny utwór reprezentujący dowolny gatunek muzyczny. Konkurs organizowany jest w jednym z uczestniczących krajów. Piosenki prezentowane są podczas koncertu transmitowanego w telewizji, a po części konkursowej rozpoczyna się kilkunastominutowe głosowanie. Głosy dawniej przyznawali członkowie komisji sędziowskiej powoływanej przez nadawców publicznych, w latach 1998–2008 zwycięzcę wybierali telewidzowie za pomocą telefonów i SMS-ów, a od 2009 głosują i widzowie, i jurorzy wyłaniani przez nadawców publicznych.