thumb|Taranowiec pancerny CSS „Stonewall” thumb|Taranowiec USS „Katahdin” Taranowiec (ang. naval ram) – dawna klasa okrętów o napędzie parowym, której podstawowym przeznaczeniem było niszczenie okrętów przeciwnika przez taranowanie (uderzanie własnym dziobem w okręt w celu jego uszkodzenia i zatopienia). Była to klasa nieliczna i niejednolita, wyróżniana głównie w latach 60. XIX wieku podczas wojny secesyjnej w Ameryce Północnej.
Taranowce różniły się znacznie konstrukcją – klasyfikowano tak zarówno okręty pancerne (jak włoski „Affondatore” i amerykański CSS „Virginia”), jak i nieopancerzone (jak amerykańskie rzeczne taranowce, np. „Queen of the West”). Większość okrętów miała taran na dziobie, część miała jedynie wzmocniony dziób (rzeczne taranowce). Taranowce miały z reguły odpowiednio silną konstrukcję kadłuba. Część okrętów tej klasy miała ponadto silne uzbrojenie artyleryjskie (np. CSS „Virginia” lub CSS „Albemarle”) i była też klasyfikowana jako „okręt pancerny taranujący” (ironclad ram), część miała słabe uzbrojenie bądź była nieuzbrojona.