W wydanej w 1981 Ideologii francuskiej postawił tezę o francuskich korzeniach faszyzmu i traktował o stałej obecności tego elementu w Republice.
W latach siedemdziesiątych, wraz z André Glucksmannem i innymi młodymi filozofami, Lévy utworzył ruch jednoczący się wokół nazwy Nouvelle Philosophie (Nowa Filozofia), który w zamyśle miał stanowić alternatywę wobec filozofów akademickich, którzy sprawiali wrażenie zamykających się w wieżach z kości słoniowej, niedostępnych dla większości ludzi i ignorujących ich problemy. Stał się tzw. filozofem medialnym, zyskując znaczną popularność wśród publiczności. Jednocześnie narastały kontrowersje ze strony innych filozofów wobec jakości tez stawianych przez Lévy’ego oraz uczciwości metod jakimi operuje. Zarzucano mu niedokładność badań w terenie oraz wymyślanie elementów własnej biografii. Raymond Aron miał stwierdzić, że Lévy jest „stracony dla prawdy”Zdanie to jest bardzo często cytowane, m.in. przez Jeana Daniela, w Oeuvres autobiographiques, Grasset, 2002, przy dacie 21 marca 1981 r.. Jego częsta obecność w mediach oraz w prasie popularnej (jego żoną jest Arielle Dombasle, znana aktorka francuska) ściągnęła liczne krytyki, w tym Pierre’a Bourdieu i Pierre’a Vidal-Naqueta. Ma dwoje dzieci (Justine i Antonin-Balthazar).