W skład wyposażenia odlewarek wchodziły wymienne formy (cztery formy kosztowały równowartość maszyny), różnorodne narzędzia, wymienne kliny setowe, ramki z matrycami (w przypadku odlewarek do składów) i pojedyncze matryce, zgromadzone w kompletach (w przypadku odlewarek „Supra”)Józef Ślusarczyk, "Odlewarka monotypowa", Czytelnik 1953.
Początkowo odlewarki były napędzane przekładnią pasową z napędu centralnego; następnie wprowadzono lokalny napęd elektryczny. Późniejsze modele były wyposażone w silnik z przekładnią „Varigear”, która pozwalała na płynną regulację prędkości obrotowej. Odlewarka posiada kocioł do ogrzewania ołowiu; wczesne modele były wyposażone w kotły ogrzewane gazowo, późne – elektrycznie.
Odlewarka monotypowa odlewała znaki z dokładnością do 0,0005", tj. 1/2000 cala. Świadczy to o niebywałej precyzji, z jaką wykonano tę opracowaną w XIX w. maszynę. Wyregulowanie urządzenia wymagało od obsługi dużej wprawy i dokładności.
Historia monotypów Monotyp wynalazł amerykański urzędnik Tolbert Lanston w 1887 r., a produkcją i sprzedażą urządzeń zajmowały się dwie firmy.