W 1581 wieś szlachecka odnotowana po łacinie jako Kuczina maior położona była w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W 1581 odnotowana została dąbrowa przy granicy wsi. W 1583 Maciej Przyborowski zapisał swojej żonie Katarzynie Boszkowskiej córce Wojciecha Boszkowskiego na połowie swoich części w Kuczynie oraz Ziemlinie po 500 złotych polskich posagu i wiana. W 1583 odnotowano należące do wsi staw oraz groblęAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 71..
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej. Kuczyna należała do okręgu krobskiego tego powiatu i stanowiła część majątku Pudliszki, którego właścicielem był wówczas (1846) Józef Łubieński. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 178 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 15 dymów (domostw).
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Kuczyna w Słowniku historyczno-geograficznym ziem polskich w średniowieczu (online).
Kategoria:Krobia (gmina) Kategoria:Wsie szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo poznańskie)