Ducha (dla ubogich starców), dwa cmentarze oraz łaźnię przy Bramie Nowomiejskiej. W Wieży Marszałkowskiej urządzono więzienie.

Z 1427 roku pochodzą pierwsze udokumentowane wiadomości o Żydach mieszkających w Starej Warszawie. Zajmowali oni teren należący do książąt mazowieckich, znajdujący się między ulicami: Wąski Dunaj, Piwną, Piekarską i murami obronnymi (później ulicą Rycerską); był on wyłączony spod prawa miejskiego. Dzieliła go na dwie części nieistniejąca już ulica Żydowska. Przy ulicy Wąski Dunaj znajdowała się murowana synagoga.

W 1527, rok po włączeniu Księstwa Mazowieckiego z Warszawą do Korony Królestwa Polskiego, Zygmunt I Stary potwierdził dawny przywilej książąt mazowieckich de non tolerandis Judaeis zakazujący Żydom mieszkać w Starej i Nowej Warszawie. Od XVI wieku zaczęto ściśle przestrzegać zasady, że warunkiem przyjęcia do prawa miejskiego było wyznawanie religii rzymskokatolickiej. Nie było natomiast barier narodowościowych.

W 1607 miasto nawiedził wielki pożar (ogień został zaprószony prawdopodobnie przez uczestników sejmu). Spłonęły m.in. 22 kamienice znajdujące się przy rynku.