Ciało cara było zaś zakryte w celu ukrycia daleko posuniętego rozkładu zwłok.
Zagadkowym tropem było podobieństwo do byłego cara pewnego mnicha Fiodora Kuźmicza (w 1984 kanonizowanego przez Cerkiew Prawosławną). Kuźmicz posiadał też znajomość szczegółów kampanii rosyjskiej z 1812 i zagadnień wojskowości.
W 2003 r. nakręcono 10-odcinkowy dramat historyczny Sfinks Północy (, trans. Siewiernyj sfinks) w reż. Arkadija Sirienki, poświęcony ostatnim latom życia cara.
Jako król Polski Aleksander I był uważany za polonofila i przeforsował na kongresie wiedeńskim utworzenie autonomicznego Królestwa Polskiego połączonego z Rosją unią personalną, zamiast wcielenia ziem polskich do Imperium Rosyjskiego. W Królestwie wprowadził stosunkowo liberalną konstytucję. Aprobował odbudowę i rozbudowę Warszawy i przeznaczył na to część prywatnych środków. Nie stosował represji za udział wojsk polskich w ataku Napoleona Bonaparte na Rosję i już w grudniu 1812 roku zastosował wobec nich prawo cesarskiej łaski. Powszechnie bywał określany jako „dobroczyńca” i „wskrzesiciel Narodu Polskiego”.