W 1450 roku właścicielem wsi był wnuk Ottona Jan z Pilczy, a syn Elżbiety Granowskiej trzeciej żony Władysława JagiełłyAkta Grodzkie i Ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z Archiwów tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie wydane staraniem Galicyjskiego Wydziału Krajowego, 1888 rok, Tom 13, Termini terrestres Przeworscenses 1450.. Tereny Drabinianki były miejscem częstych najazdów obcych wojsk. W 1498 wieś spustoszyły oddziały Tatarów, Turków i Wołochów, a w roku 1524 okolice Rzeszowa zostały najechane przez 40-tysięczną armię turecką. Teren Drabinianki był oprócz działań wojennych często nawiedzany przez powodzie, gradobicia oraz przez plagi szarańczy.
W okresie panowania Spytka Ligezy w Drabiniance była już karczma i młyn. Dane statystyczne (źródła kościelne): 1761 r. 51 gospodarstw 1788 r. 63 domów 1790 r. 67 domów, 100 rodzin (całkowita liczba mieszkańców 447 dusz) 1800 r. 71 domów, 98 rodzin 1824 r. 197 domów, 227 rodzin
Przez Drabiniankę prowadziła jedna z ważniejszych dróg z Rzeszowa do Tyczyna. Biegła ona wzdłuż rzeki Wisłok, przecinała ją droga łącząca Drabiniankę z Zalesiem.