Składnia Aby dany ciąg znaków mógł być rozpoznany jako program napisany w danym języku, musi spełniać pewne reguły, zwane składnią. Składnia opisuje: rodzaje dostępnych symboli zasady, według których symbole mogą być łączone w większe struktury. Składnia najczęściej opisywana jest w formalnym zapisie będącym połączeniem wyrażeń regularnych oraz notacji BNF lub EBNF. Poniżej przedstawiony jest przykład prostej gramatyki wzorowanej na języku Lisp: wyrazenie ::= atom | lista atom ::= liczba | symbol liczba ::= [+-]?['0'-'9']+ symbol ::= ['A'-'Z''a'-'z'].* lista ::= '(' wyrazenie* ')'
Zapis ten określa wygląd i budowę kolejnych symboli: wyrażeniem nazwiemy atom i listę atomem nazwiemy każdą liczbę lub symbol liczbą nazwiemy ciąg cyfr, który może zaczynać się opcjonalnie od znaku + lub – symbolem nazwiemy dowolną sekwencję dużych i małych liter alfabetu łacińskiego listą nazwiemy parę nawiasów, w której może się znaleźć zero lub więcej wyrażeń.
Przykładowe ciągi, które spełniają podane reguły składni to: „12345”, „()”, „(a b c232 (1))”.