Większość języków posiada typy danych do reprezentowania: liczb całkowitych w różnych zakresach liczb zmiennoprzecinkowych (reprezentacje liczb rzeczywistych o różnym stopniu dokładności) ciągów tekstowych.
Od strony sprzętowej wszystkie te informacje wyrażane są za pomocą sekwencji zer i jedynek. Język programowania nakłada jedynie odpowiednie ograniczenia i zasady ich przetwarzania. Zjawisko konwersji wartości jednego typu na inną nazywa się rzutowaniem.
Biblioteki standardowe Dla większości języków zdefiniowana jest także biblioteka standardowa zawierająca podstawowy zestaw funkcji pozwalających realizować wszystkie najważniejsze operacje, np.: obsługę wejścia-wyjścia obsługę plików obsługę wielowątkowości zarządzanie pamięcią operacyjną podstawowe typy danych oraz funkcje do zarządzania nimi operacje na ciągach tekstowych.
Użytkownicy traktują bibliotekę standardową często jako część języka, lecz od strony twórców są to osobne twory. Przykładowo, programiści piszący w języku D mają do dyspozycji zarówno oficjalną bibliotekę Phobos, jak i alternatywny projekt Tango.