Jan LeopoldЗ львівского університету. „Руслан”. 245, s. 3, 31 paźdz. (13 listopada) 1902. Łukasiewicz (ur. 21 grudnia 1878 we Lwowie, zm. 13 lutego 1956 w Dublinie) – polski uczony i polityk: logik i filozof, rektor Uniwersytetu Warszawskiego, minister.
Życiorys Młodość Urodził się we Lwowie w polskiej rodzinie inteligenckiej o ormiańskich korzeniachK. Stopka, A. Zięba, A. Artwich, M. Agopsowicz, Ormiańska Warszawa, Warszawa 2012, s. 107. Był synem Franciszka i Leopoldyny z domu Holzer. Ukończył II Gimnazjum we Lwowie, zdając tam maturę w 1897 r. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Podczas semestru letniego w 1898 r. przeniósł się na Wydział Filozoficzny, rozpoczynając naukę filozofii. Zdecydował się na ten krok, przedtem uczęszczając na zebrania Kółka Filozoficznego, gdzie poznał Kazimierza Twardowskiego. W 1902 r. uzyskał doktorat z filozofiiJ. Woleński, Łukasiewicz Jan, [w:] Wielka encyklopedia powszechna PWN, t. 16, Warszawa 2003, s. 327.. 15 listopada 1902 r. odbyła się jego promocja „sub summis auspiciis imperatoris”, pierwsza tego typu na uniwersytecie we Lwowie. Uczestniczył w niej namiestnik Galicji Leon Piniński, który w imieniu cesarza wręczył Łukasiewiczowi pierścień doktorski z diamentem.