Pod koniec lutego 1918 r. został mianowany przez Radę Regencyjną szefem Sekcji Nauki i Szkół Wyższych w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Razem z Bronisławem Dembińskim i Stefanem Ehrenkreutzem, działał w komisji dwustronnej, negocjującej w czerwcu i we wrześniu 1918 przejęcie akt dotyczących ziem polskich (w tym akt popruskich) od niemieckich instytucji archiwalnychA. Rybarski, Centralny zarząd archiwalny w odrodzonej Rzeczypospolitej polskiej, „Archeion”, T. I (1927), s. 8, 9..
II Rzeczpospolita
Kariera polityczna W odrodzonej Polsce został ministrem WRiOP w rządzie Ignacego Paderewskiego. Urzędowanie rozpoczął 20 stycznia 1919 r. Wszedł w skład rządu jako bezpartyjny, lecz sympatyzujący z prawicą. Jako szef ministerstwa doprowadził do ogłoszenia dekretów, przygotowanych jeszcze przez swego poprzednika Ksawerego Praussa. Dotyczyły one wprowadzenia obowiązku szkolnego dla wszystkich dzieci od 7 do 14 lat, drugi określił kształcenie nauczycieli szkół powszechnych i tworzenie pięcioletnich seminariów nauczycielskich.