Urzędowanie zakończył wraz z dymisją gabinetu Paderewskiego.
W wyborach samorządowych z maja 1939 uzyskał mandat radnego Rady Miasta Lwowa, startując z listy chrześcijańsko-narodowej jako kandydat Obozu Zjednoczenia Narodowego.
Kariera naukowa 300px|thumb|III Zjazd Filozofów w Krakowie 24 września 1936. Od lewej: Zygmunt Zawirski, NN, Witold Rubczyński, Władysław Tatarkiewicz, Tadeusz Garbowski, Jan Łukasiewicz, Tadeusz Czeżowski, sekretarz zjazdu Marian Heitzman
Na początku 1919 r. został mianowany profesorem zwyczajnym UW i kierownikiem Katedry Filozofii na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym. Podczas wojny polsko-bolszewickiej, wstąpił do wojska, gdzie został referentem bibliotecznym w II Departamencie Ministerstwa Spraw Wojskowych. W dalszych latach pełnił m.in. funkcję rektora (rok akademicki 1922/1923), prorektora UW (do końca 1923). Następnie zrezygnował z kierowania katedrą, aby poświęcić się studiom nad logiką. W 1924 r. został mianowany profesorem honorowym Wydziału Filozoficznego UW.