Wprowadził radykalne reformy społeczne. Zniósł resztę poddaństwa feudalnego, wprowadził stałe maksymalne ceny i płace, by nie były zawyżane, wprowadził ustawę o spekulantach. Opodatkowano ludzi bogatych. Chłopom sprzedano ziemie należące do Kościoła, dzięki czemu zdobyto pieniądze na utrzymanie milionowej armii. Wprowadzono kult rozumu i ojczyzny, cywilne śluby i pogrzeby. Opracowano także kalendarz rewolucyjny, który miał być kolejnym ciosem dla Kościoła katolickiego we Francji i zerwaniem z tradycją katolicką. Robespierre nie był przeciwny duchowieństwu, raziło go jedynie bogactwo, jakim się otaczali. Powołując się na nauki Chrystusa – sprzedaj wszystko i rozdaj ubogim – dążył, aby dobra ziemskie posiadane przez Kościół przeszły na własność narodu. Mowę o Kościele wygłosił w maju 1790, kiedy Zgromadzenie Narodowe dyskutowało o ustawie cywilnej dotyczącej duchowieństwa. W ustawie odrzucono zwierzchnictwo papieża nad Kościołem we Francji, zmniejszono liczbę diecezji ze 137 do 83, ustanowiono też, że kler ma być opłacany przez państwo, a proboszczowie i biskupi mają być wybierani przez wiernych. Kapituły i zakony jako niepożyteczne dla społeczeństwa miały zostać zlikwidowane. Robespierre poparł te zmiany.